Een duik bij Jack Point bewijst dat de Gili-eilanden ook Advanced-duikers veel te bieden hebben.
De Gili-eilanden ten noordwesten van Lombok zijn vaak bekend om hun vriendelijke schildpadden en de kleurrijke riffen waar veel toeristen hun eerste ademteugen onder water nemen. Maar voor Advanced-duikers — of degenen die er een willen worden — bieden locaties als Jack Point, Deep Turbo en Mirko’s Reef unieke dieren, prachtig koraal, een enorme variatie aan vissen en wat serieuze roofdieren.
Ik voel me klaar voor avontuur, en het team van Gili Air Divers (een Frans-Spaans-Indonesische zaak die nu ook Gili Meno Divers opent) belooft me kleine duikgroepen, nieuwe huurspullen, persoonlijke service en een gids met arendsogen, dus ik schrijf me in voor een ochtend bij Jack Point.
We laten het strand van Gili Air achter ons en gaan naar de locatie net ten noorden van Gili Trawangan. Uitrusting op, springen, afdalen. Pas momenten later bevind ik me naast een orkaan van zilverblauwe vissen. Scholen barracuda’s en jacks wervelen en schieten. Onder ons weven blauwgevlekte roggen zich door honderden hoge zweepkoralen, elk als een arm van onder uitgestoken. We wijzen allemaal verschillende kanten op; er is gewoon te veel te zien!
Het kost moeite om op deze plek te blijven, vechtend tegen de stroming op 27 meter diepte. Maar die stroming is een goed teken; het is wat de roofdieren naar buiten lokt. En als de zwartpunt-rifhaai sierlijk door het centrum van de orkaan glijdt, weet ik dat de extra trapbewegingen het waard zijn.
Na een paar minuten geven we onze benen rust en drijven we mee met de stroming, langzaam de helling op die deze locatie verbindt met Shark Point, een bekende locatie die zowel bij Open Water- als Advanced Open Water-duikers populair is.
Al snel zien we donkere vormen voor ons. En die zijn groot. Tafelgrootte. Het duurt nog een paar minuten voor we erbij zijn. Hun kleine oogjes besteden geen aandacht aan ons terwijl ze koraal blijven afbreken, hun belachelijke monden en hobbelhoofden geven ze het uiterlijk van onbeholpen tieners. Mooie groene schubben markeren ze als deel van de papegaaivis-familie — we hebben allemaal hun relatief kleine neefjes gezien tijdens het snorkelen — maar de bumphead-papegaaivis is een wezen op zichzelf. Voor één keer zijn de duikers met camera’s blij om andere mensen op hun foto’s te hebben; het helpt om te tonen hoe groot deze vissen werkelijk zijn.
Onze gids geeft ons tijd om van deze bizarre dieren te genieten voor we verder de helling op zwemmen, over en rond koraalboomies omringd door overmaatse versies van mijn favorieten: sweetlips, keizervissen en vleermuisvissen. We zoeken allemaal naar meer haaien, murenen, octopussen of een wegglijdende slangenaal, maar bijna altijd is het onze gids die de schat als eerste spot.
De duik eindigt in een gebied vol roze koraal op vijf meter diepte, waar zowel de beroemde groene als karetschildpad opdoemt. Ze zoeken hun lunch, maar het is een veel rustigere jacht dan die we verderop zagen!
Na langzaam boven te komen is het duidelijk dat onze gids drie extatische duikers in handen heeft. Twee herbeleven de herinneringen aan de roofdieren al. Maar voor mij waren de bumpheads de show-stealers. De gloednieuwe boot van Gili Air Divers komt ons ophalen, en als ik mijn uitrusting aan een van de crewleden geef, vraagt hij of ik vanmiddag nog eens uit wil. Mijn hangmatplannen zijn zojuist veranderd, en ik laat hem weten: “Zeker.”